Zero-to-auM's profile**o.o**เรื่องราวนิทานหิ่...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
October 05 LisTenสวัสดี กลับมาอัพSpacesอีกแล้วนะ ช่วงนี้ว่างๆ เหงาๆ เซ็งๆ ก็เลยออกมาหาไรทำหน่อย
วันนี้ก็ไม่มีไรมาอัพมากอ่ะนะ เพราะว่าไม่รู้จะอัพไร แต่ถ้า
บอกไปอย่างนี้เชาวน์เมือง มันคงจะด่า เพราะบอกไม่มีไรทีไร
อัพยาวทุกที ก็จิงอ่ะ เพราะบางทีอารมณ์มันไหลลื่นอ่ะนะ
ก็เมื่อวานนี้เองเป็นวันที่เรารู้สึกว่ามีความสุขที่สุด
เพราะเป็นวันเลี้ยงสายเทคของเรา ไม่คิดเลยว่าคนจะมาได้เยอะขนาดนี้
ก็เริ่มนัดกันตั้งแต่ 6โมงเย็น แต่มาจิงอ่ะเกือบทุ่ม
เป็นไงล่ะ
แต่ก็ไม่ได้มีไรหรอก เพราะว่ารู้สึกสนุกจิงๆ ที่ได้มานั่งกินอะไรร่วมกัน
ก็กว่าจะครบได้แทบแย่ เพราะป้าปุ้ยแกไปเดินตลาดนัด ลืมนัดเราซะงั้น
ไม่เป็นไรไม่โกรธ
เมื่อวานเราได้พูดคุยกันตามภาษา โดยมีความรู้สึกใหม่ๆว่า
คนที่เราไม่เคยคิดว่าเขาจะรู้สึกดีกับสาย เขากลับ สนใจสายดีมาก
อย่างตี้ อย่างเนี่ย แต่ก่อนแถบไม่พูดเลย
แต่เมื่อวานเรากลับพูดกันได้อรรถรสทีเดียว
นอกจากนี้ก็ยังได้น้องคนใหม่มาด้วย ก็คือน้องน้ำหวาน
แต่คิดว่าตี้คงต้องดูแลน้องน้ำหวานมากกว่าเราหน่อย
เพราะเราก็ดูแลสามคนอยู่แล้ว (แต่จิงๆก็ดูแลช่วยกัน)
อีกอย่างสัญญาไว้กะเดียวว่าจะให้เดียวเป็นน้องสุดท้องของเราด้วย
ฉันรักษาสัญญาแล้วนะ
มาพูดถึงปัญหาช่วงนี้ก็เรื่องเดิมๆ เบื่อๆ เซ็งๆ
อย่างที่ว่า เพื่อนเกือบทุกคนก็มีแฟนหมด ก็เหลือตัวเราคนเดียว
บางอารมณ์รู้สึกเคว้งคว้างมากเลยนะที่พอขึ้นห้องมาก็ไม่มีใคร
ลงไปเดินข้างล่างก็ไม่มีใคร
เบื่อกับความคิดตัวเองที่เป็นคนคิดมาก แต่มันก็อดคิดไม่ได้ทั้งที่เรา
พยายามไม่คิดแล้วก็ตาม ไม่อยากที่จะตั้งความหวังกะใคร
เพราะตั้งแล้วเราก็เหนื่อยใจเราเอง บางทีอยากจะบอกความต้องการ
ให้กับคนที่เราแคร์รู้ แต่มันก็เหมือนกับเรียกร้องอ่ะ
ไม่อยากให้ใครมองเราไม่ดี เราอยากดูดีในสายตาคนอื่น
ถึงแม้ว่า เค้าจะไม่เคยเห็นเลยก็ตาม
เคยคิดเล่นๆกันบ้างไหมว่า ชีวิตของเรามีค่าแค่ไหน
แล้วอะไรเป็นตัวชี้วัด เราก็เคยคิดนะ
แล้วก็พยายามหาค่าให้กับตัวเอง ปรากฎว่า สูญ
เราไม่มีค่าในสายตาใครเลย บางคนอาจบอกว่าเราคิดมากไปเองหรือเปล่า
ใช่ เราอาจจะคิดมาก แต่การปฏิบัติของคนที่เราแคร์ล่ะ ไม่ชวนให้เราคิดมากเลยเหรอ
ถามหน่อย
ยิ่งเราถามหาค่าให้ตัวเองเท่าไหร่
เมื่อนั้นค่าของเราก็จะไม่มีเหลือเลย
เคยดูคอนเสริตของเจนิเฟอร์ คิ้ม แล้วป้าเค้าบอกว่า
เป็นคนดีแล้วมันไม่มีใคร
ตอนแรกเราก็ไม่เชื่อ เพราะคิดว่า เมื่อเป็นคนดี แล้ว
มันก็ต้องมีใครบ้างล่ะ แต่ตอนนี้เชื่อแล้ว
เพราะทำดีแค่ไหน ทุดอย่างก็เท่าตัว จิงจัง
ต่อให้เราทำดีแทบตายก็ไม่มีใครเห็นค่าหรอก
ก็จะมีคนบอกว่า เราคิดมากไปเองอีกล่ะ
แล้วการปฏิบัติตัวของคุณมันชวนให้คิดหรือเปล่าล่ะ
นับต่อแต่นี้ไป เราก็คงอยู่ในหมวด "ช่างมันเหอะ"
เพราะถ้าไม่คิดอย่างนี้ สักวันเราก็ต้องบ้าไปแน่ๆ
ใครจะคุยกับใคร เราก็...ช่างเถอะ
ใครจะเขียนการ์ดให้ใคร เราก็...ช่างเถอะ
ใครจะไปดูหนังกับใคร เราก็...ช่างเถอะ
ใครจะซื้อของให้ใคร เราก็...ช่างเถอะ
หวังว่าสักวันเราคงจะดีขึ้นกว่านี้ สนใจตัวเองกว่านี้ รักตัวเองกว่านี้
ในเมื่อทำให้ใครแล้ว เค้ามันเห็นค่า เต้าช่างเหอะกับเรา
เราก็ต้องช่างเหอะกับเค้า เมื่อเค้าต้องการเรา
เค้าคงมาหาเราเอง ไม่จำเป็นต้องวิ่งตามใครแล้ว เหนื่อย
เราเดินไปเรื่อยๆดีกว่า
แม้รอบข้างจะไม่มีใคร แต่ถ้าใครบางคนที่นำเราไปเหนื่อย เค้าก็จะหยุดรอเราเอง
ขอบคุณทุกคนที่รับฟัง
Spacial ThanK :
-ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคน สำหรับกำลังใจนะ
-ขอบคุณครอบครัวสายเทค อบอุ่นเสมอเมื่ออยู่ด้วย รักสายเทคที่สุดเลย
September 29 แด่เพื่อนทุกคนช่วงนี้มีการอัพspaces กันบ่อยมาก ไม่มีอะไรหรอก ก็ว่างๆ เลยมาอัพซะ
เดี๋ยวเค้าจะหาว่า ไม่อัพเลย ฮิฮิ
วันนี้ไปดูหนังเรื่อง เพื่อน กูรักมึงว่ะมา สุดยอดมากเลย
กล้าที่จะทำ กล้านำเสนอมาก ความรู้สึกกับหนังเหรอ
ก็สนุกดีนะ แต่เครียดไปหน่อย ตายกันทั้งเรื่อง
ถ้าอยากรู้ว่าเป็นยังไงก็ไปดูเองนะ ไม่ได้โฆษณา
แต่วันนี้อ่านหนังสือของค่ายงิ้ว ที่ไปมาที่สระบุรีมา
แล้วรู้สึกว่าอยากที่จะมานำเสนอทุกคนมาเลย
เป็นเรื่องเกี่ยวกับเพื่อนน่ะ ก็เลยอยากจะมอบให้กับเพื่อนทุกคนของเรา
ที่เรารู้จัก ไม่ว่าจะเป็นมัธยม มหา'ลัย หรือที่ไหนก็ตามที่ยังจำ อั้ม คนนี้ได้นะ
F-R-I-E-N-D-S
ไหล่ของฉัน มันไม่ได้มีความหมาย เพียงแค่ประคองหัวฉัน
แต่เพื่อนสามารถใช้มันเพื่อประคองหัวเพื่อนได้ด้วย
เสื้อของฉัน ไม่ได้มีไว้ห่อหุ้มร่างกายฉันเพียงอย่างเดียว
มันพร้อมที่จะเป็นที่เช็ดน้ำตา และสั่งขี้มูกของเพื่อนถ้าเพื่อนต้องการ
แขนของฉันไม่ได้มีไว้จูงหมาเดินเล่น แต่มันสามารถใช้ประคองเพื่อน
เมื่อเพื่อนจะล้ม......แต่ถ้าเพื่อนล้มลงไปแล้ว ฉันก็ยังมีมืออีก 1 คู่ไว้ช่วยฉุดเพื่อนขึ้นมา
ปากของฉันไม่ได้มีไว้กิน หรือพูดพล่ามทั้งวันหรอกนะ
แต่มีไว้พูดให้กำลังใจเพื่อนด้วย เมื่อถึงเวลาจำเป็น
ตาของฉันมีไว้เพียงเพื่อกระพริบขึ้นลงเสียเมื่อไหร่
ฉันเอาไว้ใช้ มันมองสิ่งดีๆในตัวเพื่อนด้วยต่างหาก
ฟันของฉันก็ไม่ได้มีไว้กัดใครๆเขา
แต่มีไว้เพื่อจะใช้มันประดับเหงือก ทุกครั้งที่ฉันยิ้มให้เพื่อน
หูของฉันก็ไม่ได้มีไว้เพื่อเจาะรูแขวนเครื่องประดับ
แต่มันใช้ฟังเพื่อน เมื่อเพื่อนต้องการระบายอะไรออกมาให้ฉันฟัง
เท้าของฉันไม่ได้มีไว้สะสมกลิ่น...โอเคถึงแม้มันอาจจะมีบ้าง
แต่ฉันจะใช้เท้าเพื่อเดินอยู่ข้างๆเพื่อนนี่แหละ จะไม่ไปไหนไกล
สมองของฉันอาจไม่ค่อยมีประโยชน์เวลาสอบนักก็จริง
แต่มันจะทำงานหนักเมื่อเพื่อนต้องการความช่วยเหลือ
ส่วนตับ ไต ไส้ กระเพาะ ม้าม เซี่ยงจี๊ ของฉัน
มันมีไว้ทำหน้าที่ของมันนะ แต่ถ้าเพื่อนต้องการอย่างรีบด่วน
ฉันยินดีสละให้ (อย่างละครึ่งเท่านั้นนะ)
และหัวใจของฉันก็ไม่ได้มีไว้สูบฉีดเลือดเพียงอย่างเดียว
แต่มันทำหน้าที่ เก็บเพื่อนไว้ข้างในได้ด้วยนะจ๊ะ
*********************************************
นี่แหละคับ นิยามความเป็นเพื่อนของผม ที่รู้สึกว่ามันใกล้เคียงที่สุดละ
ไม่ใช่แค่เพื่อนนะที่เรารู้สึกอย่างนี้ รวมไปถึง
คนที่เราผูกพันทุกคน ไม่ว่าจะเป็น น้อง ครอบครัว พี่ และคนที่เข้ามาในชีวิตเรา
ขอบคุณมากคราบ September 27 กลับมาได้หรือเปล่า...ขอโอกาสให้คนเหงาใจหวัดดีทุกคน หลังจากที่ไม่ได้อัพSpaces กันมานาน ตอนนี้ก็ถึงโอกาสดีที่จะได้อัพแล้วล่ะ
ช่วงนี้ชีวิตดูเลื่อนลอย จิงๆนะ ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ทำอะไรก็ขัดตาเราหมด
ความจริงอยากจะอัพSpaces ตลอดหรอกนะ แต่ว่าพอมาถึงก็ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไร
แตงโมแกเคยบอกให้ฉันเขียนยาวๆ แต่ว่าฉันไม่ชอบเขียนยาวว่ะ
รู้สึกว่ามันไม่มีอะไรเขียน แต่วันนี้ฉันจะเขียนให้ยาวๆละกันนะ
จำไม่ได้เหมือนกันว่าอัพครั้งล่าสุดน่ะตอนไหน คงจะเป็น
เมื่อประมาณ 3-4 เดือนที่แล้วก็ได้มั่ง
ก็จะขอเล่าชีวิตในช่วงที่ผ่านมาแบบย่อๆ แล้วกันนะ
ช่วงนั้นก็เปิดเทอมใหม่ๆ รู้สึกตื่นเต้นกับการได้ทำอะไรมากมาย ทั้งงาน
ทั้งการเรียน ทั้งการมีน้อง และก็แอบคอยหวังว่าจะมีน้องรหัสกับเขาบ้าง
หว่า...ToT น่าเศร้า คือไม่มีอ่ะดิ๊ แซดมาก
เข้าใจทันทีว่าคนมีลูกไม่ได้รู้สึกอย่างไร
แต่ก็ไม่เป็นไรอย่างไรเราก็มีน้องเทคตั้ง 3 คน ดูเหมือนจะเยอะนะ
แต่มีคนอื่นที่มีเยอะกว่าเราอีก
น้องเทคเรามีดังนี้ 1.น้องเอิง น้องโรงเรียนไอ้ตั้ม คนนี้ไม่มีพี่รหัส รับมาเทคมันอย่างน้องรหัส
เพราะเราก็ไม่มีน้องรหัสเช่นกัน
คนที่สองคือน้องบูม คนนี้ล่าสุดเพิ่งคว้าตำแหน่งเดือนคณะ สัง-เคราะห์ ต่อจากไอ้ตี้ สายเทคเรา
ภูมิใจอย่างมากที่บูมสามารถทำได้นะ ไม่อยากเขียนมาก เดี๋ยวหาว่าให้ท้ายน้อง
คนนี้เป็นน้องรหัสของกวาง รับเทคเพราะถูกชะตาดี กลัวเหมือนกันว่ากวางมัน
จะโกรธที่เราเทคน้องมัน ไม่รู้สิ ถ้าแกมาอ่าน ฉันก็ขอโทดไว้ นะ ที่นี้นะ
คนสุดท้ายคือน้องเดียว น้องนุชสุดท้องในสายเทค
เป็นน้องรหัสของฟลุก เพื่อนสนิทมากๆของเราคนหนึ่ง
มีความตั้งใจตั้งแต่ปีที่แล้ว แล้วว่าจะรับเทคน้องของฟลุก
ตรงนี้จึงเป็นความตั้งใจ + กับความถูกชะตา ทำให้รับเทคเดียว
คนนี้ก็มีตำแหน่งเป็น Cheer Leader 54 ของคณะเชียว เลิศป่ะล่ะ
ก็ขอโทดแกด้วยนะฟลุก ถ้าเราทำไรเกินไปในการเทค
ชีวิตไม่มีเรมาก เปิดมารู้สึกว่าเซ็งในหลายๆด้าน ไม่ว่าจะเป็น
ด้านความรัก ที่จะต้องมาอกหัก ในอีกครา เป็นเพราะว่าความห่างไกล
ในครั้งนี้ใจแทบขาด จนเกือบจะคิดสั้น แต่เราต้อง
ไม่ยอมหมดหวัง
ณ ที่นี้ขอขอบคูณ
แตงโม + อ้อน คอยให้กำลังใจเสมอมา ยามฉันเหนื่อยแกก็คอยรับฟังปัญหา
ฉันรู้ว่าบางครั้งแกไม่อยากฟัง แต่แกก็เป็นเพื่อนที่ดีนะ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งกัน
ตั้ม+เพื่อนกลุ่ม 4 เมทที่ดี และเพื่อนๆที่ดี ขอบคุณสำหรับกำลังใจมาก
โอเล่+กวาง+เพื่อนกลุ่มHiz ขอโทดที่ในบางครั้งอาจทำให้พวกแกหมั่นไส้
ฉันรู้ว่าแกหวังดีทุกอย่าง ฉันจะพยายามนะ
น้องบูม+น้องเดียว ผู้พบเจอปัญหาเช่นกัน แม้จะเป็นน้อง แต่ก็เป็นน้องที่ดี คอยพลัดกัน
รับฟังปัญหาเสมอ ขอบใจมาก รักสายเทคนี้ที่สุด
อีกด้านที่รู้สึกเซ็งคือเรื่องงาน รู้สึกตัวนะว่าเราทำงานไม่ดี แต่ก็เพราะเรื่องรักนี่แหละที่ทำให้เราไม่เป็นการงาน
ขอโทดเพื่อนๆ ทุกคนด้วยที่ต้องทำงานหนักขึ้นเพราะเรา ขอโทดรุ่นพี่มากคับที่ อั้มคนนี้ทำให้ทุกคนผิดหวัง
เรื่องงานเนี่ยแหละที่รู้สึกว่าจะมาชนกับเรื่องชีวิต ไม่ได้เบื่องานนะ อยากทำมาก ทั้งงาน ก.น. และงิ้ว
แต่ที่เบื่อคือเบื่อคำตนมากกว่า บางทีไม่อยากจะเถียง แต่บางทีก็อดรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้
เค้าหาว่าเรา เฝ้าน้อง มันถือว่าเป็นคำว่าที่รุนแรงมาก
ผิดเหรอที่เราไปหาฟลุก กะ แตงโมที่หลีด แล้วเราก็ถูกกล่าวหาว่าไปเฝ้าน้อง
ผิดเหรอที่เราทำตามสัญญากับน้องที่ให้ไว้ แต่เราก็เบี้ยวน้องไปหลายครั้ง จนเบี้ยวไม่ได้แล้ว
ผิดเหรอที่เราต้องการคุยกับคนที่เราเข้าใจมากที่สุด ไม่ได้หมายความว่า
เพื่อนคนอื่น เช่น โอเล่ กวาง ตั้ม ฯลฯ ไม่สำคัญกับเรานะ แต่ทุกคนทำงานหนักอยู่แล้ว
เราเกรงใจที่จะเข้าไปปรึกษา เพราะทุกคนเหนื่อยมาก
นั้นคือความผิดมหันต์มากใช่ไหม มีใครตอบได้บ้าง
อย่างที่ได้พูดไปแล้วว่า คนอื่นเค้ามีน้องเยอะกว่าเราอีก ดูแลน้องใกล้ชิดกว่าเราอีก
ทำไมไม่ไปว่าเค้าบ้าง ว่าเค้าเฝ้าน้อง ก็เราอยู่ในที่แจ้ง ทุกคนจับตาเราอยู่ ทำอะไรนิดหน่อย
เราจึงมักจะเป็นคนผิดเสมอ เฮ้อ เหนื่อยจัง
ตอนนี้ อั้มพยายามทำทุกอย่างให้มันดีขึ้น แล้วก็คิดว่า เราทำดีขึ้นแล้ว
แม้มันจะยังไม่มากก็ตาม แต่ที่รู้สึกตอนนี้คือ ความเหงาใจ และน้อยใจ
ในบางครั้งคนที่เราให้ความสำคัญด้วย เค้าไม่เป็นอย่างที่เราหวัง
ประกอบกับเพื่อนที่สนิทหลายๆคนมีแฟนแล้ว ไอ้เราตัวคนเดียว ก็เลยไม่อยากไปขว้างความสุขใจ
บางครั้งที่ต้องอยู่ห้องคนเดียว มีทีวีเป็นเพื่อน ถามว่าตอนนั้นมีใครนึกถึงเราไหม นอกจากพ่อ-แม่
บอกเลยว่าไม่มี เหงามาก ไปไหนไม่ได้ ไม่รู้ที่ไป ไม่รู้จะทำอะไร รู้แค่จะหลับเมื่อไหร่เท่านั้น
สิ่งที่จะทำได้คือการโทรศัพท์ ก็ไม่รู้จะโทรหาใคร กลังเค้ารำคาญ กลัวขัดความสุขเค้า
นั้นคือความรู้สึกจิงๆ
ในบางครั้งการได้อยู่กับเพื่อนยิ่งเหงาเข้าไปใหญ่ ทุกคนดูคุยกันรู้เรื่อง
แต่เราซิ ไม่รู้เรื่องกะเค้า ตั้ม+โอ๋+แคมป์ คุยกันเรื่องหนึ่ง เราไม่รู้เรื่อง เพราะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์
โฮเล่+กวาง+โม+เน็ต+เป็บ คุยกันเรื่องหนึ่ง เราไม่รู้เรื่อง เพราะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์
แตงโม+ฟลุก คุยกันเรื่องหนึ่ง เราไม่รู้เรื่อง เพราะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์
ทำให้เราคิดไปเองว่าเราเป็นคนนอกหรือเปล่า เบื่อตัวเองเหมือนกันนะที่ช่างคิด ช่างน้อยใจ
บางคนเคยบอกว่าก็คุยกับน้องสิ เล่นกับน้องสิ อย่าลืมว่าเราเป็นพี่เค้า
เราไม่ใช่เพื่อนเค้า น้องก็มีเพื่อนของน้อง เค้ามีโลกของเค้า เราไม่อยากจะเข้าไปยุ่งมาก
เด๋วก็ถูกหาว่าดันน้อง เฝ้าน้องอีก ซึ่งเราไม่เคยทำ สักวันน้องเค้ามีปัญหา
เค้าก็นึกถึงเราเองแหละ ทำได้แค่นี้ และก็หวังแค่นี้
บางครั้งเราหวังจะหาค่าในตัวเรา แต่มันก็เหนื่อยเหลือเกินที่ต้องทานแรงของคนอื่น หมดหวัง
ทุกอย่าง ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากอยู่ที่นี่ ไม่รู้จะไปไหน นั้นคือความรู้สึกที่มี
ยังมีความรู้สึกอีกมากมายที่ไม่สามารถบรรยายได้หมด เพราะเราไม่ถนัดเขียน
เราถนัดที่จะพูด อยากจะพบเจอสักคนหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องเป็นแฟน แค่เพื่อนคนหนึ่ง
ที่คอยอยู่ข้างกัน ไม่จำเป็นต้องตลอดเวลา ห่วงใยเรา ไม่ต้องบอกก็เข้าใจว่าเรารู้สึกอย่างไร
คนที่คอยโทร/ถาม สารทุกข์ สุก-ดิบตลอด รับฟังเราได้ตลอด ไม่บ่น
ไม่ปวดหัว ไม่ง่วงนอน ซึ่งเป็นไปไม่ได้ แต่แปลกนะที่เราทำได้แต่คนอื่นทำไม่ได้
บางครั้งมีคนโทรเข้ามาปรึกษา เราปวดหัว ง่วงนอน เหนื่อย แต่เราก็รับฟังเค้าตลอกเวลา
เราคงเอาตัวเองเข้าไปเปรียบมากไปแหละ ก็ไม่มีอะไรนี่คือความรู้สึกที่มีทั้งหมดที่ผ่านมา และกำลังเป็นอยู่
Spacial Thank :
พ่อ+แม่ ไม่ต้องพูดอะไร อั้มคิดถึงตลอดเวลา ท้อล้า มีความสุขก็คิดถึง และก็มีพ่อแม่เนี่ยแหละที่รักอั้มที่สุด
แตงโม ขอบคุณที่อยู่ข้างๆนะ แม้แกจะไม่ค่อยว่างตอนนี้ เพราะแกต้องมีคนที่ดูแล แต่ฉันก็เป็นเพื่อนแกนะ ..เพื่อน กูรักมึงว่ะ
ฟลุก สิงห์เงียบ มีอะไรบอกกันได้ ฉันอยากเรียกแกให้สนิทปากว่า แกเป็นเพื่อนสนิทฉัน ขอบคุณนะ
อ้อน ขอบคุณสำหรับกำลังใจ ฉันรู้ว่าแกไม่ค่อยว่าง แต่ก็ขอบคุณ
ตั้ม เมทที่ดี ไม่ปริปากเวลากุวีน(มั้ง) ขอบคุณทุกคำปรึกษาที่ไม่เคยให้กู (ล้อเล่น)
พี่ปุ้ย+ป้าปุ้ย ขอบคุณสำหรับความห่วงใยตลอดเวลา ขอบคุณสำหรับทุกคำปรึกษา ขอบคุณไหล่ที่มีไว้ซับน้ำตาด้วย
น้องเอิง ขอโทดที่ไม่ค่อยได้ดูแลแกนะ มีไรปรึกพี่ได้ พี่ฟังเสมอแหละ แล้วผมจะทำตัวดีขึ้นคับ
น้องบูม ขอบใจนะที่เลือกพี่เป็นพี่ ไม่รู้ว่าจะThank แกยังไงว่ะ ค่อยว่ากัน
น้องเดียว ขอบใจสำหรับการรับฟังทุกปัญหา เราคุยกันบ่อยอยู่แล้ว หวังว่าแกคงไม่เบื่อฉันก่อนนะเว้ย ขอโทดด้วยที่บางครั้งพูดใส่อารมณ์กะแกเกินไป รักสายเทคสายนี้ที่สุดเลยโอเล่+กวาง Thank ทุกอย่าง ฉันรู้ว่าพวกแกหวังดีกับฉันนะ ฉันจะพยายามปรับตัว
เน็ต+เป๊บ+เชาวน์ ขอบใจสำหรับสีสัน อยู่ใกล้พวกแกไม่เครียดดี แต่อยากกัดฉันมากนักนะ ขี้เกียจเถียง
เพื่อนกลุ่ม 4 + กลุ่มHiz ยังคงเป็นเพื่อนกันตลอดมา รักเพื่อนทุกคน
ขอบคุณทุกคนที่ไม่ได้กล่าวถึง และขอบคุณคนที่อ่าน เจอกันใหม่ คราวหน้านะ
May 15 ได้เวลาเจมส์แล้วมะใช่เจมส์ กะปังคุงนะ ช่วงนี้ก็ไม่มีไรมา
ทำงานอย่างเดียว งานคณะเยอะมาก ม่ายรู้ว่าจะทามไรก่อน
เฮ้อ เหนื่อยนะ แต่ก็หนุกดี
ตารางก็ไม่มีไรมาก
ซ้อมงิ้ว ซ้อมงิ้ว ซ้อมงิ้ว และซ้อมงิ้ว
แต่หนุกดี 555+
วันนี้ไม่มีเวลาอัพมากอ่ะ
แต่ก็อยากอัพให้รู้ว่ากลับมาแล้ว
เกรดก็ยังออกไม่หมด รมณ์เสีย (บทงิ้ว 555)
เด๋วจะได้เป็นพี่คนแล้ว นี่ก็จะปีสองแล้ว
แก่อ่ะ ฮือๆๆๆ ToT
เด๋ววันหลังมาอัพใหม่นะ February 19 Give it a tryเนื้อเพลงที่กำลังฟังอยู่
You don't have to smile.. when I hand you some flowers You don't have to be last.. when I call you lated love You don't have to compromise.. if you wanna say good-bye Just let your feelings go.. eventhough I will cry I don't need the word "LOVE".. 'cause it's too much to ask from you Just want you to be part of everything I do I don't mind getting hurt... 'cause I know you still searching I just wanna begin to get into your heart If the sun is not shining and stars are not smiling tomorrow I may cry, please don't mind, I may die, please don't cry... It's alright You don't have to worry. Take it easy.. We can both make it right All I wanna ask from you just to give it a try I don't need the word love.. 'cause it's too much to ask from you Just want you to be part of everything I do I don't mind getting hurt... 'cause I know you still searching I just wanna begin to get into your heart If the sun is not shining and stars are not smiling tomorrow I may cry, please don't mind, I may die, please don't cry... It's alright You don't have to worry. Take it easy.. We can both make it right All I wanna ask from you just to give it a try If the sun is not shining and stars are not smiling tomorrow I may cry, please don't mind, I may die, please don't cry... It's alright You don't have to worry. Take it easy.. We can both make it right All I wanna ask from you just to give it a try February 18 Crying so much.All that I've known has ended, I realize that you don't love me.
But still I want to greet you when I see you.
I know your feelings haven't changed, that you don't care.
But still I naively think and dream of you.
I never remember, I don't know why I still care and love you, my feelings that you've cruelly mistreated.
Changing myself, readjusting myself, I still can't do it.
My love for you is stuck in my heart, and so it still shakes.
I tell myself everyday to turn and look in a different direction whenever you come in.
I tell myself repeatedly, to stop crying so much.
To stop wasting time, to not let you know how I still feel the same for you.
I'm trying to suppress my feelings, to rid myself of this problem, but I can never seem to.
I'm always thinking of you, wanting you to be here with me.
But I'm just thinking thoughts that have no way.
I tell myself everyday to turn and look in a different direction whenever you come in.
I tell myself repeatedly, to stop crying so much.
To stop wasting time, to not let you know how I still feel the same for you. February 16 ผมร้องไห้เมื่อหน้าฝน และพบใครบางคนที่ทำให้ร้องไห้ในหน้าหนาว คำว่าความรักนั้น บางคนว่าเหมือนกับน้ำผึ้งที่แสนหอมหวาน น่าลิ้มลอง น่าค้นหา เอามาไว้เป็นของตนเอง
เพียงแค่ผ่าน แค่ได้กลิ่น ก็ทำให้เคลิ้มฝัน ต้องหาน้ำผึ้งนั้นมาครอบครอง และลองกิน
แต่สำหรับผมแล้ว ความรัก เหมือนกับการเสี่ยง ด้วยน้ำผึ้งกับยาพิษ ว่าคุณจะได้ดื่มขวดไหนเข้าไป
บางคนโชคดีที่ได้ขวดน้ำผึ้งที่มีรสชาติแสนอ่อนหวาน อร่อย แต่บางคนไม่ใช่อย่างน้น......
น้ำผึ้งบางขวดอาจจะมียาพิษผสมอยู่ เพียงแต่ว่า ยาพิษนั้นออกฤทธิ์ช้าหรือเร็วเท่านั้นเอง
สำหรับผมนั้นยาพิษขวดนั้นได้ออกฤทธิ์อย่างรวดเร็วทีเดียว ยามที่ผมดื่มเข้าไป มันแสนหวาน ชวนติดใจ ทำให้ผม
เผลอดื่มมันจนหมดขวด ยากที่จะถอนตัวได้ แต่เพียงสักพักเท่านั้น ยาพิษนั้นก็ออกฤทธิ์ ความหวานผันเปลี่ยนเป็นความขม
ฤทธิ์ของมันแผดเผาเข้าไปที่ทุกส่วนในร่างกาย รวมถึงหัวใจผมด้วย
ความเค้วงคว้าง ความว้าเหว่ในช่วงชีวิตของผมนั้นดูจะอยู่คู่กับผมมาตลอด และไม่ยอมออกห่างผมไปไหน พอมาวันหนึ่งซึ่งมีแสงสว่างพลันส่องเข้ามาหาผม ผมยิ้มต้อนรับกับแสงสว่างนั้น และออกเดินไปหามันโดยไม่รู้ตัว แสงสว่างนั้นช่างสวยงาม จนผมยั้งตัวไม่อยู่ ก็เสมือนกับแมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟ
คำพูดยามที่เธอบอกรักผม เสมือนกับความชุ่มชื่นจากลำธาร ไหลผ่านหัวใจที่แห้งผากของผม เธอจะรู้ไหมนะ ว่าเธอคือแสงไฟ แสงส่วาง และความชุ่มช่ำในใจผม ระยะเวลาตอนนั้นเป็นปลายของหน้าฝน เธอเหมือนกับสายฝนที่ทิ้งท้ายในปลายหน้าฝนสู่แผ่นดินอันแห้งแล้ง
มีคนว่ากันว่าระยะเวลาแห่งความสุขนั้นผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน ผมก็คิดเช่นนั้น ลมหนาวเริ่มพัดเข้ามา และเสมือนกับลมหนาวนั้นก็ได้พัดพาความแห้งผากลงในใจผมอีกครั้ง
มีคนว่าวันวาเลนไทน์เป็นวันที่คนรักจะบอกรักกัน ผมก็เคยคิดอย่างนั้น แต่ความคิดของผมก็ได้เปลี่ยนไป เพราะว่าวันวาเลนไทน์คือวันที่คนใช้บอกรัก และบอกเลิกได้ในวันเดียวกัน
วันนั้นเราโทรคุยกันตามปกติ เราก็คุยกันดีๆ แต่วันนั้นเธอดูแปลกไป เหมือนกับเธอต้องการบอกอะไรสักอย่างกับผม และแล้วพอถึงเวลาอีกหนึ่งนาทีจะเที่ยงคืนในวันวาเลนท์ไทน์ เธอก็บอกผมว่าให้เราเป็นเพื่อนกัน เพราะเธอได้คบกับรุ่นพี่คนหนึ่งอยู่แล้ว ผมอึ้งไปพักใหญ่ ทั้งๆที่มันไม่น่าจะเป็นอย่างนั้น ทั้งๆที่เราพึ่งบอกรักกัน ตอนนาทีแรกของวันวาเลนไทน์ และแล้วเธอก็มาบอกเลิกผมในนาทีสุดท้ายของวันวาเลนไทน์
ผมไม่สามารถทำสิ่งใดได้ สิ่งที่เธอเสนอมานั้นมีอยู่ทางเดียว จะให้ผมร้องให้เธออยู่กับผมก็ไม่ได้ ผมไม่อาจเห็นแก่ตัวได้ขนาดนั้น ผมยินยอมปล่อยเธอไปด้วยหัวใจ และร่างกายที่มึนชา สติผมหลุดลอยหายไป แต่สิ่งที่มาแทนที่คือน้ำตา เธอขอโทษผม ขอโทษอยู่อย่างนั้น เธอว่าเธอผิดเอง แต่ไม่หรอก คนที่ผิดคือผมเองต่างหาก ที่ใจง่าย และโง่เองที่ไปรักเธอ รักจนเต็มหัวใจ ไม่เผื่อใจไว้เพื่อเจ็บ เธอบอกผมว่าอย่าโกรธ อย่าเกลียดเธอ ใช่ผมไม่โกรธ ไม่เกลียดเธอ แต่ผมเสียใจต่างหาก ทั้งคืนนั้นผมนอนไม่หลับเลย มีแต่น้ำตาเท่านั้นที่อยู่เป็นเพื่อน ผมต้องอาศัยยานอนหลับเพื่อให้หลับได้
เช้าวันต่อมาผมโทรไปคุยกับเธอเพื่อเคลียปัญหา และหวังเล็กๆให้เธอเปลี่ยนใจ แต่ทุกอย่างก็สายเกินไป และแล้วผมก็ได้รู้ความจริงบางอย่างที่ตอกย้ำความโง่ของผมอีกครั้ง ผมได้รู้ความจริงจากเพื่อนของเธอ ความจริงแล้วเธอคบกับรุ่นพี่คนนั้นตั้งนานแล้ว เพื่อนของเธอเคยเตือนเรื่องนี้กับผมแล้ว แต่ผมไม่เชื่อ เป็นไงล่ะ ความโง่ของผม
แล้วผมก็โทรไปถามความจริงกับเธอ เธอตอบว่าทุกอย่างเป็นจริง ทำให้ผมเพิ่งรู้ตัวว่าผมมันคนมาทีหลัง ที่เธอบอกรักผมเพราะช่วงนั้น เธอทะเลาะกับรุ่นพี่คนนั้น ผมมึนชาไปอีกครั้ง เธอขอโทษผม ขอโทษ และขอโทษ
ความรู้สึกคือผมเหมือนของเล่นฆ่าเวลา เหมือนว่าเธอเอามือถือไปซ่อม แล้วได้เครื่องใช้ทดแทน พอเครื่องเก่ากลับมาเธอก็คืนเครื่องทดแทนนั้นทันที เธอขอโทษผมทำไมกัน ขอโทษแล้วได้อะไร ความรู้สึกดีๆมันกลับมาไหม ความรักและน้ำตาที่ผมเสียไปกลับมาหรือเปล่า เธอเห็นแก่ตัวเกินไปไหมที่จะไม่ให้ผมโกรธเธอ
คุณจะให้ผมทำอย่างไรดี ผมควรโกรธ ควรเกลียดเธอ แต่ผมก็ทำไม่ได้ มันไม่ใช่ความผิดเธอแต่เป็นความผิดของผมที่ผมโง่เอง ผมอยากจะบอกเธอว่าคำว่าขอโทษมันใช้ไม่ได้เลย ผมได้แต่ภาวนาให้เธอมีความสุขกับคนที่เธอเลือก ของเล่นอย่างผมมันไม่มีค่ามากมายให้เธอรู้สึกผิด เพราะผมมันโง่เองที่หลงเข้าไปในวังวนของกองไฟ และตอนนี้ผมก็......................หมอดไหม้............ไม่เหลือเลย
January 30 กลอนจ้าหากจะรัก รักจริงไม่ทิ้งแน่
หากจะรัก รักแท้ไม่แปรผัน หากจะรัก รักแล้วไม่ลืมกัน หากจะรัก รักกันจนวันตาย อยากบอกเธอว่าฉันหลงรัก
อยากเข้าไปทักทุกครั้งที่เธอเผลอ อยากสบตาทุกครั้งที่ได้เจอ ก็ได้แต่เพ้อถึงเธอทุกคืนวัน จะบอกรักแต่ตัวฉันมันไม่กล้า ได้แต่บ้าอยู่คนเดียวแทบทุกวัน บอกตัวเองว่าต้องกล้าเข้าสักวัน ได้โปรดเธอโปรดรอฉันบอกรักเธอ
ให้หยุด?หรือยังรัก
January 26 สัวสดีจ้า!!!!!!!!หวาดดีคราบ หลังจากที่ได้อัพเสียนาน วันนี้ก็ขออัพให้หน่ำใจไปเลยแล้วกัน เพราะวันนี้
อั้มได้นำรูปต่างๆมากมายซึ่งถ่ายไว้ในเดือนมกราคมนี้มาอัพใส่ไว้ในSpaces แห่งนี้แล้ว
เอาล่ะคับ ก็ไม่มีอะไรมาก ช่วงนี้ก็สบายดี ไม่เจ็บ ไม่ไข้ แต่เหนื่อยนิดหน่อย และนอนไม่พอ
เพราะงานเยอะครับ แต่ถึงเยอะอย่างไร อั้มคนนี้ก็จะขอสู้ต่อไป จะไม่ยอมแพ้ง่ายๆหรอก อิอิอิ
ไม่เอาหัวเราะแบบกองสันฯดีกว่า งุงิงุงิงุงิ ไม่รู้จะเขียนไรแล้วล่ะ ที่ต้องเขียนเยอะ เพราะมีคนเม้นท์มาว่า
ให้เขียนเยอะกว่านี้ คงสมใจพวกเธอแล้วซินะ
แค่นี้นะ ตรู๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ December 22 เกรดออกอีกแว๊ว....และแล้วก็ถึงเวลาที่เกรดตัวสุดท้ายออก
นั้นคือ TU 130 ได้ B+
รวมแล้วก็ 3.58 แหละ เกรดออกอีกแว๊ว....และแล้วก็ถึงเวลาที่เกรดตัวสุดท้ายออก
นั้นคือ TU 130 ได้ B+
รวมแล้วก็ 3.58 แหละ December 14 คะแนนสอบออกแว๊ว แฮ่ๆ หลังจากไม่ได้อัพมานานแสนนาน ครานี้ก็ถึงเวลาดีที่จะได้อัพแว๊วตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมาก เป็นช่วงที่เรียกว่าใกล้สอบเท่านั้นเอง (สอบกลางภาคเทอม 2)
แต่แหม๋ ที่น่าแปลกก็คือ คะแนนยังออกไม่ครบเลยอ่ะ ToT
แต่ไม่เป็นไร
สำหรับมิตรสหายของอั้ม อั้มจะบอกให้เดี๋ยวนี้แหละ
ไทย TH161 = B+
อังกฤษ EL171 = B
สังคมสงเคราะห์เบื้องต้น SW111 = B+
จิตวิทยา PY226 = A
คอมฯ TU153 = A
เหลืออีก 1 ตัวต้องรอลุ้นกันไปล่ะ
  September 23 กลับมาแว๊ววววววววววววววหวาดดีมิตรรักแฟนเพลงทุกท่าน ตอนนี้ก้กลับมาอัพข้อมูลต่างให้ดูแล้วนะ
ตอนนี้ก็ช่วงสอบของหลายๆคน ยังไงก็ขยันอ่านหนังสือกันล่ะ May 03 ยินดีปีวอกเย้ๆๆๆๆ ยินดีมากเลยครับที่ได้มี space ของตัวเองแล้ว นี้เป็นครั้งแรกเลยนะที่ได้เขียน นี่แค่เขียนแนะนำวเฉยๆนะ แล้วเราค่อยติดตามกันใหม่ละกัน บ๊าย บาย....  |
|
|
